Μπήκε ο φθινόπωρας (κατά το “Θόδωρας” ) και το σύμπαν μάς φτύνει κατάμουτρα. Κυριολεκτικά, με ένα ποτ πουρί από τις μεγαλύτερες του επιτυχίες: βροχή, καταιγίδα, μέχρι και χαλάζι (σε σπάνια bootleg ηχογράφηση ). Για δυο λεπτά απόσταση σήμερα το πρωί, γύρισα βρεγμένη μέχρι τα γόνατα και διαλυμένη ομπρέλα. Ευτυχώς, γλίτωσα τα καρούμπαλα.

Αυτές είναι οι κυριολεκτικές ροχάλες. Γιατί υπάρχουν και οι μεταφορικές, που πονάνε λίγο παραπάνω από μια χαλαζόφαπα στη μούρη. Δε θα κάτσω να τις απαριθμήσω, γιατί αναπόφευκτα θα αρχίσει η γκρίνια, και θέλω να είμαι πρωτότυπη για μια φορά. 'Η μάλλον, θα το κάνω. Αλλιώς:

1. Σαν σλόγκαν διαφήμισης: Βροχή, τσάι και κουβέρτα.. Δεν γέρασα, αδιαθέτησα!

2. Σαν μικρή αγγελία: Νεαρή αλαφροϊσκιωτη φέρελπις αποτυχημένη συγγραφέας αναζητεί εργασία...(ανεπιτυχώς ).

3. Σαν περιγραφή ποδοσφαιρικού αγώνα: Πούκα πασάρει τη ρακή στο Νικολαϊδη, Νικολαϊδης προχωράει στην αμυντική περιοχή Στουρνάρη, το μπουκάλι στο χέρι, χαρτοπετσέτα από πάνω, Μάγια του κάνει νόημα, είναι αμαρκάριστη (ΒΑΛ΄ΤΟ ΡΕ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΣΟΥ ), Νικολαϊδης κάνει παιχνίδι μόνος του, έξω από το Πολυτεχνείο η μισή ομάδα του Μπατσαδιακού, Πούκα-Μάγια τρέχουν από πίσω του πανικόβλητες (ΒΑΛ'ΤΟ ΜΕΣΑ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΕΛΑΔΕΣ ), Μπατσίδης μιλάει στο κινητό, Μπατσόπουλος σε κάτι κοριτσάκια, Νικολαϊδης κάνει ότι ανάβει μπουκάλι με φανταστικό αναπτήρα, Μάγια αρχίζει να πετάει κεραυνούς (ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ; ), Νικολαϊδης περνάει Μπατσίδη αμαρκάριστος, Πούκα κοντεύει να λιποθυμήσει (ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΓΑΜΩ ΤΟΝ ΚΟΥΕΤΖΑΛΚΟΑΤΛ ), Νικολαϊδης περνάει και Μπατσόπουλο, κυρίες και κύριοι είναι φανταστικό, είναι τρομερό, Νικολαϊδης φτάνει σε στάση τρόλεϊ ανενόχλητος και ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ! Ντουσμπαγγεριακός-Μπατσαδιακός σημειώσατε 1.

4. Σαν παλιός ελληνικός κινηματογράφος: ΚΟΡΗ: “Εγώ τον Συγγραφιό τον αγαπώ, ας είναι φτωχός, είναι τίμιος.” ΜΑΝΑ: “Ναι, αλλα ο Δικηγορόπουλος είναι αυτός που έχει τα λεφτά που χρειάζεται η οικογένεια μας και είπε ότι δε θέλει προίκα.” ΚΟΡΗ: “Δε με νοιάζει τι μου λες, μάνα, εγώ τον Δικηγορόπουλο δεν τον παίρνω. Δεν τον αγαπώ!” ΜΑΝΑ: “Θα τον πάρεις και θα πεις κι ένα τραγούδι. Ο Συγγραφιός δε σ'αγαπά, μόνο να σε ατιμάσει θέλει και μετά θα σε παρατήσει ξεβράκωτη.” ΚΟΡΗ: “Λες ψέματα! Εμένα μου είπε ότι θα με παντρευτεί!” ΜΑΝΑ: “Και πώς θα ζήσετε, μωρή, που είστε ξεβράκωτοι κι οι δύο;” ΚΟΡΗ: “Αγαπιόμαστε!” ΜΑΝΑ:”Αχ, Παναγία μου Καλτσοποδαρούσα, δώσε φώτιση στο παιδί μου που θα μου πεθάνει στην ψάθα...”


Υπερβάλλω, φυσικά. Είναι η μόνη μέθοδος να διώξει κανείς όλα τα μικρά σκατάκια για να αντέξει τις μεγαλύτερες σκατοστιβάδες που του επιφυλάσσει η ζωή. Γιατί, ποτέ δεν ξέρεις. Κι επίσης, αν φρικάρεις τόσο με τα μικρά πράγματα, σίγουρα σε κάποια φάση της ζωής σου θα πάθεις (σ )κατάθλιψη. Η οποία είναι πολύ πιο επικίνδυνο πράγμα από όσο νομίζουμε και δεν εκδηλώνεται μόνο με απλή κατήφεια. Κι από όλα τα bad things που απαρίθμησα παραπάνω, είναι το χειρότερο και, δυστυχώς, το πιο αληθινό.


Οπότε, αφήστε την γκρίνια και πιάστε το douchebaggery (μα τι ωραία λέξη αυτή και μην αφήνετε να σας απασχολούν μικρά, bad things. Εκτός από το ομώνυμο τραγούδι, ναι, αυτό που παίζει στους τίτλους έναρξης της σειράς “True Blood”. Είναι ανεβαστικό, στοιχειωτικό και πολύ, μα πολύ σέξυ.